“Die ring om mijn vinger? Ja, die is van mijn man. Twee jaar geleden zijn we getrouwd en we hebben net een dochtertje gekregen. Sam. Zo’n schatje!” De Ghanees kijkt me teleurgesteld aan. “Maar miss, jij bent de liefde van mijn leven, ik wil met je trouwen!”

Tja wat doe je dan? Ik kan je vertellen dat deze Ghanees niet de enige is die een dergelijk gesprek met mij voert. In Ghana, in Ethiopië… als ik zou willen, heb ik zo een supermooie man in Afrika. Maar ja, is dat echte liefde? Bestaat liefde op het eerste gezicht? Waarom staan ze allemaal in de rij? Toevallig omdat ik blank ben? Ik vrees dat het alles te maken heeft met toegang tot de Westerse wereld. Bizar…

Als ik een middagje op Lambadi beach doorbreng in Accra – je weet wel, palmboompjes, parasolletjes, mooie zee, strakblauwe lucht en felle zon- raak ik in gesprek met Maxwell. Een jonge man van 29 jaar oud. Hij zag me lopen, zo alleen door de branding. Hij vond dat niet kunnen en wil me per se vergezellen. Daar sta ik niet heel erg om te springen, vanwege een aanvaring met een Ghanese knul dezelfde morgen. Eigenlijk heb ik wel even behoefte aan een momentje voor mezelf. Aan de andere kant, alleen op werkreis zijn is soms ook zo alleen…

Maxwell blijkt anders. Hij vraagt niet meteen mijn telefoonnummer of ten huwelijk en kletst er lekker op los. Hij woont en werkt op het strand en kan me werkelijk alle details vertellen. Interessant, want net als ik blijkt hij een mensenobserveerder. Gewoon vanaf de strandstoel kijken naar alles wat er om je heen gebeurt. Niets fijner dan dat, vind ik. Alhoewel, nog leuker is het om het te delen. En dus zitten we samen onder een parasol, colaatje erbij en bespreken de mensen die voorbij komen.

Een mengelmoes van Ghanees en Europees, van paard tot hond, van verkoper tot overduidelijk toerist. De witte soms iet-wat-volle –en-uitgezakte lichamen vallen op tussen de atletische donkerbruine figuren. En zo valt ons oog op dat ene stel: een forse, ik gok Duitse dame met een ontzettend mooie afgetrainde Ghanees (ik tel 6 blokjes ). Hij veel jonger dan haar. En dan ga je je toch afvragen: is dat echte liefde?

Maxwell weet precies hoe de vork in de steel steekt. Een vriend van hem doet er ook aan mee: een Westerse dame trouwen voor een betere toekomst. Het enige wat je daarvoor hoeft te doen is goede seks, een kind geven en doen alsof ze de liefde van je leven is. Om vervolgens te kunnen studeren, een goede baan te krijgen en te scheiden. De mannen weten zelfs welke vrouwen ze wel en niet moeten trouwen. Nederlandse vrouwen schijnen niet zo’n goede prooi te zijn. Lastig vanwege scheidingen en zo, weet Maxwell me te vertellen. Maar ik moet vooral niet te pessimistisch zijn. Ook echte liefde tussen een Westerse en een Ghanees bestaat. Ik kan alleen maar knikken en ondertussen denken ‘Yeah right’.

Het gebeurt overigens ook andersom. Er zijn heel veel Ghanese vrouwen die een rijke Westerling trouwen. Wat hij kan bieden, kan een Ghanese man nooit. Zelfs mijn collegaatje wil graag een Engelsman trouwen. Volgens haar is dat niet om het land uit te komen. Zij vindt de blanke mannen nu eenmaal mooier. Ook moet hij maar gewoon in Ghana komen wonen, want uit Accra wil ze niet weg.

Maxwell begrijpt het wel. Hij zou ook wel voor een blanke dame willen gaan. Met haar trouwen en kinderen krijgen. Met een veelbetekende blik kijkt hij me aan. Meteen ben ik op mijn hoede. Heb ik me dan toch vergist in Maxwell? Ben ik echt zo naief geweest? Of is het mijn redding dat ik Nederlandse ben en een ring om mijn vinger heb?

Het liefst wil ik heel snel weg. Een potje schoensmeer kopen en mijn haar verven, zodat ik niet meer voor hen die blonde opvallende dame ben. Maar waarom zou ik? Ik ben trots op mezelf. Voor wie ik ben, waarvoor ik sta, hoe ik me opstel… Maar wat ben ik blij met die ring uit Nepal om mijn vinger waar ik op kan terugvallen. Met veel plezier blijf ik verkondigen dat ik getrouwd ben (hij heet Peter) en een kindje heb (Sam). Ze moesten eens weten…