Door het malariaseizoen liep het aantal kinderopnames de afgelopen maand in de duizenden. Dacht ik vorig jaar nog dat 4 kinderen op één bed echt niet kon, heb ik nu  ervaren dat met pas en meetwerk er 6 in één bed passen. En dan heb je natuurlijk ook de ruimtes onder, naast, voor en achter de bedden nog, waar de zieke kinderen terecht kunnen. Om de temperatuur te controleren, een nieuw infuus te prikken of om bijvoorbeeld een bloedtransfusie of medicijnen te geven klim je gewoon over alle kinderen heen totdat je het betreffende patientje gevonden en bereikt hebt. Een crisis situatie zoals het ziekenhuis het zelf noemt zorgt ervoor dat werkdagen van 12 uur geen uitzondering zijn en het gebrek aan lunchtijd word goedgemaakt met een gratis Cola. Kortom: gekkenhuis!

Mijn afgelopen maand bestond zo ongeveer uit werken, eten en slapen. Zoals de Malawianen zelf zeggen: ‘we werken als mieren’.  En dat werpt natuurlijk zijn vruchten af.
Iedere dag worden kindjes ontslagen die enkele dagen eerder letterlijk doodziek opgenomen werden. Het is ongelooflijk in wat voor situaties kinderen soms binnenkomen. Temperaturen liggen gemiddeld onder de 34 of boven de 40 graden, het hemoglobinegehalte kent dalen tot 1.7 g/dl en dan nog maar niet gesproken over de  voedingstoestand. Kinderen kunnen heel wat hebben denk ik vaak als ik ze het ziekenhuis weer lachend zie verlaten.

En dan is er die keerzijde. Het moment waarop een kindje het ziekenhuis
verlaat gewikkeld in doeken, koud en stijf gebonden op de rug van de moeder.
Hun lijden scheurt dwars door je ziel.

Op een ‘goede’ dag verliezen we 1 kindje, soms 2 kindjes maar 4 of 5 op
één dag is zeker geen uitzondering.

Soms komen moeders na een halve dag, of langer lopen met een slap, bleek en reactieloos kindje het ziekenhuis in en sterft het nog voordat we een infuus, voor medicatie of een bloedtransfusie hebben kunnen prikken. Zoals eergisteren toen een moeder van een 2,5 jaar oude tweeling merkte, tijdens het sprokkelen van hout op een berg vlak bij het ziekenhuis, dat het meisje op haar rug niet meer bewoog. 30 minuten heeft ze aaneen gerent naar het ziekenhuis terwijl het al te laat was…

Soms komen kinderen uitgemergeld of juist opgezwollen binnen van de ondervoeding. Met speciale melk, die we via een slangetje in de neus geven, hopen we de kindjes langzaam te zien opknappen maar meestal verliezen ze het gevecht en knijpen ze er
stilletjes in hun slaap tussenuit. Zoals Katinga. Een meisje van 3 jaar met een gewicht van 6.3 kilogram. Na 5 dagen in het ziekenhuis verloor ze alsnog de strijd tegen de  hongerdood.

De meeste kindjes die overlijden hebben een combinatie van ondervoeding, malaria, longontsteking of meningitis. De overlevingskans van deze kinderen is erg klein. Zeker wanneer ze eerst al bij een medicijnman geweest zijn. Zoals het baby’tje dat ik op mijn eerste werkdag verloor na 2 uur beademd te hebben. De moeder had geen geld voor transport van het baby’tje naar haar dorp (een lijkje transporteren kost veel meer geld in de minibussen) Daarom besloot ze haar kindje mee te nemen in een tas en niets te zeggen tot ze in haar dorp was.

En dan die moeder die op één dag 2 kindjes verloor aan meningitis. Of het 11-jarige meisje dat een reanimatie overleefde maar alsnog 24 uur laten stierf aan de gevolgen van Tyfus. En het jongetje met AIDS in stadium 4, en die keer dat er 2 kindjes op hetzelfde moment overleden… en ook nog die baby met sepsis… en dat meisje… en… en…

Gelukkig nadert het einde van het  malariaseizoen. We zien al een afname van het aantal binnenkomende kinderen. Nog een paar weken en de situatie op de kinderafdeling is weer enigszins te overzien en lunchpauzes kunnen weer genuttigd worden zoals het hoort. Nog maar een paar weken…

Misschien is het moeilijk voor te stellen maar er is op het moment geen enkele plaats waar ik liever zou willen zijn dan hier in Nkhoma. Ik ben dankbaar en gelukkig dat ik hier ben en ik hoef me in ieder geval niet af te vragen waarom…  Er staan nog 32 vacatures open op de kinderafdeling voor enkel verpleegkundigen!

In februari krijg ik ook de verantwoordelijkheid over het voedselprogramma op de kinderafdeling. Momenteel ontvangen de kinderen niet de juiste hoeveelheden terwijl de speciale melk wel aanwezig is door een sponsor uit Amerika. Samen met iemand van het world food program ga ik het voedselprogramma opnieuw opzetten en trainingen geven aan het personeel van het voedselprogramma zodat de kinderen de juiste hoeveelheden op de juiste tijden zullen ontvangen. Volgende keer meer hierover.

Op 23 januari is het project van Cordaid Memisa gelaunched in Lilongwe. Het C4C project zal het contact tussen de chronisch zieke patiënten in de dorpen en de health  centres/ziekenhuis gaan verbeteren door middel van mobiele technologie. Het was erg leuk om even bezoek te krijgen van Jasper (werkzaam bij Cordaid Memisa in de sector gezondheidszorg) Ik geloof dat het ziekenhuis veel indruk gemaakt heeft. Nog bedankt voor de stroopwafels!

Aankomende week heb ik mijn eerste vergadering omtrent de realisatie van de high room unit samen met de architect en het bouwteam van het ziekenhuis. Het dak van de  kinderafdeling zal ook vernieuwd gaan worden omdat overal lekken zitten en de schimmel bijna 1 cm dik is.

Ow, ja: voordat ik het vergeet: de meest sappige, verse en grootste mango’s kosten hier 0.25 eurocent! Daar mag de AH wel eens een voorbeeld aan nemen!

Bedankt voor alle lieve en leuke berichtjes op mijn eerste blog.

Liefs Amanda

[Show as slideshow]

Ik had hier voorgaande jaren ook al van gehoord. Hoe waanzinnig leek me zo’n baan, je kunnen inzetten voor een goed doel, wat een kans, maar alle banen grotendeels in het buitenland…Begrijp me niet verkeerd, ik ben een groot voorstander van wonen en reizen in het buitenland, dus tijdens mijn studie en daarna heb ik dit dan ook veel gedaan. Meedoen aan de World of Difference wedstrijd zou de kans met zich meebrengen weer een lange tijd het thuisfront achter te moeten laten…. Met pijn in het hart, maar weloverwogen liet ik zo’n fantastische kans aan me voorbijgaan.

Toch nieuwsgierig naar welke banen je dit jaar zou kunnen winnen, zag ik dit keer “mijn droombaan nationaal” als te winnen baan staan. De mogelijkheid je eigen project in Nederland te gaan bewerkstelligen. Nu werkte ik al een aantal jaar voor Big Brothers Big Sisters in Rotterdam. Een baan die ik met zo ontzettend veel plezier deed. Iedere dag kinderen die het minder goed getroffen hebben, zien genieten van de aandacht die ze van hun Big Brother of Big Sister krijgen. Dagelijks omringd door enthousiaste vrijwilligers die met veel plezier de vriendschap met “hun” Little hechter zien worden. De positieve resultaten die mentoring met zich meebrengt, iedere keer weer mogen ervaren.

Tja, wat wil je nog meer? Duidelijk! Uitbreiden naar Amsterdam:)! Ook de 31.000 kinderen die in onze hoofdstad op of onder de armoedegrens leven, voorzien van een positief rolmodel, een volwassen vriend. En hen ook de mogelijkheid geven alles uit zichzelf te halen.

Na vrienden en kennissen iedere dag gestalked te hebben om op mij te stemmen, kreeg ik op 23 september het telefoontje waar ik zo ontzettend op hoopte! “Je zit in de finale!” 5 oktober mocht ik om 9.15 uur op gesprek komen. ’s Avonds zou ik het horen …
En dan het moment, dat ik mijn naam hoorde vallen…je meent het niet, Big Brothers Big Sisters in het nieuwe jaar ook in Amsterdam!!

Iedere dag Amsterdam- Rotterdam en de daarbij horende ellenlange files zouden me nu bespaard blijven, afscheid nemen van de kinderen, vrijwilligers en scholen was de keerzijde. Zoals ik hen dan ook zei; “ik ben dan wel weg uit Rotterdam, maar niet bij BBBS, dus ik kom zeker nog langs om te kijken hoe het allemaal gaat. Nu kunnen ook kinderen en jongeren in Amsterdam een Big Brother of Big Sister krijgen.” Ja dat was ze wel gegund, vonden de Rotterdamse Littles.
De laatste maanden mijn opvolgers ingewerkt, hen alles overgedragen, zodat ik met een gerust hart en ontzettend veel zin zou kunnen gaan beginnen.

1 januari, het was zover! Gelukkig heb ik in december een brainstormsessie bij Vodafone gehad (dank hiervoor!!); heel veel ideeën, maar een duidelijke focus gelegd op waar ik mij de eerste maanden voornamelijk mee ga bezig houden. Dit is o.a. het zoeken van een kantoorruimte, laten bouwen van een website, het geven van een introductie en training aan vrijwilligers, contacten leggen met scholen en hulpverleningsinstanties en het intaken van kinderen ….

En dan zit de eerste maand er al weer op. De eerste vrijwilligers hebben zich aangemeld, de eerste kinderen hebben hun intake gehad, de website is in ontwikkeling en gister een gesprek gehad over een kantoorruimte. Mogelijkheden zijn er zeker, ik laat het jullie weten als ik daadwerkelijk een BBBS kantoor heb.

Nu op naar het maken van mijn eerste match!!