Afgelopen week ben ik bij de voedselbank geweest, omdat Big Brothers Big Sisters ook graag wat voor de kinderen/jongeren uit deze gezinnen wil betekenen. Er werd mij verteld dat in de afgelopen tijd het aantal clienten met 30 % is toegenomen en dat hier alleen maar een stijgende lijn in zit. Meer kinderen en jongeren zullen dus in een dergelijke situatie komen, reden te meer om hen van een Big Brother of Big Sister te voorzien. Iemand die hen ondersteunt, leuke en interessante activiteiten met hen onderneemt, maar bovenal een vriend is die talenten stimuleert en het zelfvertrouwen en de zelfredzaamheid doet toenemen.

Er is veel aan de hand wat betreft de zorg voor de jeugd in Amsterdam. Veel veranderingen staan op de agenda en bezuinigingen staan voor de deur. Zoals men zegt het moet beter en goedkoper. Het belang van preventie, dat op lange termijn kosten bespaart, moet nu dus nog meer benadrukt worden. Een van de onderwerpen die ik mij de komende tijd ten doel heb gesteld. Hetzelfde geldt voor fondsenwerving; een doorgaand proces:)

Introducties en trainingen heb ik de afgelopen maand weer gegeven om ervoor te zorgen dat er straks nog meer Bigs en Littles gematched kunnen worden. Want het is zover, de eerste match is van start! De eerste Amsterdamse Big Brother heeft kennisgemaakt met zijn Little Brother! Erg leuk; met veel vertrouwen zien zij het komende jaar tegemoet! Het is geweldig om te zien dat de dingen waar ik de afgelopen tijd mee bezig ben geweest nu concreet worden. Dit geldt ook voor de website die begin april online is gegaan, zie www.bbbsamsterdam.nl. Vrijwilligers, ouders, verwijzers, donateurs kunnen hier allerlei informatie vinden, hetgeen uiteindelijk, hopelijk, tot vele matches zal gaan leiden. Ook is de facebookpagina actief, www.facebook.com/bbbsamsterdam.nl, waar informatie te vinden valt.

Afgelopen vrijdag zijn we met een aantal Littles en Bigs naar Corteo van Cirque du Soleil geweest. Cirque du Soleil had kaarten beschikbaar gesteld; een spektakel was het! Aan de reacties te horen vonden de kinderen het dan ook helemaal fantastisch. Dank!

Maandag heeft de kennismaking van de eerste Big Sister en Little Sister plaatsgevonden.

Meerdere matches zullen de komende dagen volgen!!Yes!

En niet alleen met Malawi, ik kan in dit bericht eindelijk aankondigen dat de bouw van de High Care ruimte is begonnen!  Het winnende project van mijn droombaan krijgt iedere dag meer vorm. Sinds mijn komst heb ik veel besprekingen met allerlei mensen gehad voordat de bouw officieel kon beginnen. Deze periode leek soms eindeloos lang te duren en ik voelde me op bepaalde momenten meer architect en bouwkundige dan verpleegkundige maar het is geweldig om te zien dat er inmiddels gegraven, gesloopt en gewerkt wordt aan de high care unit. Ik heb me gerealiseerd in de afgelopen maanden dat er nog heel veel komt kijken bij een project als dit maar het is geweldig om te zien dat uiteindelijk met inspanning en volledige inzet alles goed komt. Ik ben inmiddels bezig met de volgende stap wat de aanschaf van materialen betreft; wastafels, tegels, lampen, etc. Helaas heeft de Gamma noch de Ikea hier zijn intrede gedaan…

Omdat de ruimte op de kinderafdeling (vanwege de bouw) nu nog kleiner is maar we het aantal bedden gelijk wilde houden, staan de bedden in groepen van drie tegen elkaar aan. Dit houdt in dat sommige bedden nu niet eens meer bereikbaar zijn zonder over of onder een ander bed te klimmen. Complete chaos die in geen enkel opzicht te vergelijken is met onze gestructureerde ziekenhuizen in Nederland. De dagen zijn vaak lang en vermoeiend maar we streven er elke dag naar om alle kinderen gezond naar huis te sturen. Ieder kind dat overlijdt is er een teveel en met dit in ons gedachte blijven we doorgaan tot we onze dienst kunnen overdragen.

Zoals ik beschreef in mijn vorige berichten nam sinds februari het aantal kinderopnames gestaag af. Echter is er sinds eind april ineens een onverklaarbare toename van ernstig zieke kinderen. Verschillende kinderen hebben we laten overplaatsen naar een groter ziekenhuis in de hoofdstad en we hopen zo snel mogelijk feedback te krijgen over de diagnoses en behandeling. Malaria heeft inmiddels plaats gemaakt voor pneumonia vanwege de afnemende temperatuur. Spijtig genoeg heeft het Nkhoma ziekenhuis slechts enkele zuurstofapparaten, wat momenteel het aantal kinderen dat zuurstof nodig heeft, niet kan voorzien. Dagelijks maken we de keuze welk kind wel zuurstof krijgt en welk kind we geen extra zuurstof kunnen geven. Afgelopen week keek een klein kindje mij recht aan met van die grote glazige ogen alsof ze zwijgend smeekte om haar aan de zuurstof te leggen. Dit zijn beslissingen die voor de kinderen gevolgen kunnen hebben voor de rest van hun leven maar we hebben helaas geen andere opties. Ondanks dat het sterftepercentage afneemt hebben we in april nog een verschrikkelijk moment meegemaakt. Onder andere de 15 minuten waarin 3 kindjes overleden. Ik hoop dat dit echt nooit meer zal gebeuren, de onmacht is ondraaglijk voor het personeel dat zo hard probeert het goede te doen met de weinig middelen, handen en mogelijkheden die ze hebben.

Het werk op de afdeling brengt iedere dag weer grote uitdagingen met zich mee. Ik sta inmiddels volledig ingepland wat inhoud dat ik afgelopen week samen met een collega de verantwoordelijkheid droeg voor 150 zieke kinderen! De nachtploeg vertelde ons al dat we zouden gaan zweten en daarin hadden ze niet overdreven… Maar ik mag niet klagen want ik heb een heerlijke vakantie achter de rug. De tweede week van april ben ik samen met mijn familie op safari geweest in het South Luangwa park in Zambia. Dit stukje wereld heb ik vorig jaar in mijn hart gesloten en ik voelde me dan ook bevoorrecht dat ik de mogelijkheid had om hier nog eens naar toe te gaan. Opnieuw was het een prachtig avontuur. De eerste ochtend hadden we olifanten en nijlpaarden in het kamp. Het is zo onwerkelijk om deze enorme, wilde beesten naast je tent te zien lopen. Op safari hebben we zoveel prachtige dieren gezien, soms van enkele meters afstand! Zoals de 4 leeuwen en luipaarden. Kortom, een geweldige ervaring die mij de rest van mijn leven zal bijblijven.

Vergeet vooral niet al mijn foto’s te bekijken op: http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150817299058795.407243.610028794&type=1&l=ba0c036ee6

Vrienden van me die eerder in India waren geweest, probeerden me voor te bereiden op dit land. De meesten spraken vol liefde over India, maar ‘You love it or you hate it’ kwam ook vaak voorbij.

Eind maart kwam ik aan in India. In eerste instantie deed het me denken aan de andere Aziatische landen waar ik eerder was. De vriendelijke mensen, het lekkere eten en het chaotische verkeer. Maar ik krijg hier de kans om het land te zien op een manier die je als backpacker niet zal ervaren. Ik werk namelijk samen met Plan India en de partnerorganisatie Vatsalya in Lucknow.

Zij hebben hier het project ‘Let girls be born’ opgezet. Hoor je in Nederland de toekomstige moeders en vaders zeggen: “Het maakt me niet uit of het een meisje of een jongen wordt, zolang het maar gezond is”. In India is dat helaas vaak niet het geval. Meisjes stellen hier namelijk niet zo veel voor als jongens. Meisjes werken niet, waardoor ze geen inkomsten voor het gezin genereren. Meisjes kosten eigenlijk alleen maar geld, aangezien de familie een bruidsschat moet betalen als hun dochter gaat trouwen. Dit zorgt er voor dat veel ouders door middel van een echo illegaal het geslacht van de foetus achterhalen. Wordt het een meisje? Dan is de kans groot dat ze besluiten tot abortus. Dit heeft tot gevolg dat de verhouding tussen jongens en meisjes in India volledig scheef groeit. Het project wil de waarde van meisjes in India verbeteren en de meisjesabortussen stoppen.

Ik ben hier in India om twee redenen. Ik geef Plan India en partnerorganisatie Vatsalya trainingen in social media. Hoe kunnen ze bijvoorbeeld facebook en twitter inzetten om mensen te betrekken bij hun projecten? Hoe kunnen ze vertellen over de successen en uitdagingen? Hoe maken ze mooie foto’s en filmpjes om te plaatsen bij hun berichten? De eerste training bij Vatsalya was meteen een uitdaging. De helft van de mensen daar, wist niet wat facebook was…Bij het begin beginnen dus.

Naast het geven van trainingen, volg ik hier de werkzaamheden van het project; dat wil zeggen ik volg een zwangere vrouw in een van de dorpen buiten Lucknow, die naar bijeenkomsten van ‘Let Girls be Born’ gaat. Ik maak filmpjes en foto’s van haar, die te zien zijn op de facebookpagina van Plan Nederland tijdens de campagne in Nederland.

Bijna dagelijks bezoek ik Devkumari (acht maanden zwanger) en haar gezin. Vanaf het begin voel ik me welkom bij deze hartelijke familie. Bij elk bezoek word ik begroet met een grote glimlach en – zo vertelt mijn tolk Anchal – de woorden dat ze het zo leuk vindt dat we er weer zijn. Ik hoor veel verhalen. Verdrietige, over gezinnen die ze kent die geen meisje willen en dus voor abortus kiezen. Of misschien nog wel verdrietigere verhalen over families die geen meisjes willen, geen abortus kunnen betalen en dus het pas geboren meisje doden door haar onder de poot van een bed te leggen en er op gaan zitten. Ik slaap in het begin van mijn verblijf in India slecht. De verhalen maken veel indruk.

Gelukkig hoor ik ook mooie verhalen. Devkumari gaat graag naar de bijeenkomsten. Ze leert er veel van en deelt haar kennis met zo veel mogelijk anderen in het dorp. Het is mooi om te zien dat dit gezin ontzettend blij is met de twee dochters (2 en 5 jaar) die ze al hebben. Dat kan ook bijna niet anders, wat een fantastische meiden zijn dit! Of het derde kindje een jongen of een meisje wordt, dat maakt ze niet uit. Al verklapt de vader dat hij stiekem een kleine voorkeur voor een meisje heeft. “Meisjes hebben zo’n goed hart!”

Ik merk dat ik het best lastig vind om te ervaren dat mannen en vrouwen hier in India (zeker in deze provincie) zo ongelijk zijn. Mannen zijn hier een soort kleine prinsjes (eerst onder de vleugel van moeder, daarna onder de vleugel van hun vrouw) en mogen alles. Vrouwen worden geacht zich aan te passen, niet op te vallen en te doen wat de mannen zeggen. Het druist zo in tegen wat ik gewend ben in Nederland…

Ik heb zelden zo veel lieve mensen ontmoet, met zo veel passie. Maar daarnaast ervaar ik ook zo veel verdrietige – en in mijn ogen oneerlijke – dingen. Ik ben er nog niet uit; loving or hating India. Ik denk dat ik er tussen in zit.

Kleine selectie van mijn foto’s:

Je kunt Devkumari volgen op www.facebook.com/plannederland en www.kansecho.nl